| Overgave maakt je vrij. Een zin die mij al een tijdlang erg fascineert. Want er lijkt een tegenstelling in te zitten. Toen wij ons in de tweede wereld oorlog overgaven aan de Duitsers waren wij de vijf jaren daarna alles behalve vrij. Maar was dit wel een overgave? Is een echte overgave niet vrijwillig ipv afgedwongen? Volgens mij wel. Volgens mij kan niemand je tot een overgave dwingen. Overgave komt van binnenuit en is het besluit om ja te zeggen tegen de situatie zoals die is en je koppigheid en hardnekkigheid los te laten, je controle los te laten en mee te waaien met de wind zonder je oog op je doel te verliezen.
Als je iets aan het creëren bent is het belangrijk je doel voor ogen te houden, je verlangen steeds weer als uitgangspunt te nemen en daar naar op weg te blijven. Maar in elk creatieve proces komt er een moment dat je los moet laten, dat je er niet komt met wilskracht en doorzettingsvermogen. Dat je het niet meer weet, dat oude patronen en mechanismes niet meer werken. Als dit wel zo was zou er nooit iets nieuws kunnen ontstaan maar zou alles altijd een afspiegeling van hetzelfde blijven. Om echt iets nieuws tot stand te kunnen brengen is het nodig je over te geven en je oude beelden los te laten. En dat is eng! Want het oude is vertrouwd en ook al werkt het niet meer, het is wel lekker veilig. Overgave vraagt om het nemen van een stap in het diepe, in het grote onbekende en te vertrouwen. Te vertrouwen dat je sterk genoeg bent om datgene wat op je af komt te dragen, te vertrouwen op je kracht en op “de wil van het geheel”. Ik weet even niet hoe ik dat anders moet omschrijven, maar ik geloof wel dat er zoiets is als “de wil van het geheel”. Misschien is dat ook wat mensen onder God verstaan, of de grote kracht, of……… dat doet er ook eigenlijk niet zo toe. Ik denk dat er altijd iets is dat jezelf en al je gedoe en geworstel overstijgt, dat groter is dan je zelf bent en dat ook grotere dromen voor je in petto heeft dan je zelf ooit zou kunnen en durven dromen. En er komt telkens weer een moment dat je je daar aan over mag geven, waar je het zelf ook niet meer kunt doen en bedenken. Dit betekent niet dat je alle touwtjes los moet laten. De wind kan nog zo hard waaien, jij blijft altijd aan het roer en houdt je schip op koers, het betekent niet dat je je doel uit het oog verliest. En deze overgave maakt je echt vrij. Het lijkt of het een zwaktebod is dat je het niet meer weet en vast loopt, en hoe harder we ons hiertegen verzetten hoe zwakker we inderdaad ook worden. Terwijl er juist een enorme kracht en vrijheid verborgen ligt in de overgave. Dat is de poort waardoor iets nieuws zich kan gaan manifesteren. Ik vind het zelf één van de moeilijkste en engste stappen die er is, maar merk ook elke keer weer uit ervaring dat het juist die stap is die me verder brengt, voorbij de grenzen van mijn eigen belevingswereld. Want mijn belevingswereld is per definitie kleiner en beperkter dan de wereld zelf. Wie weet wat er wel niet allemaal mogelijk is? Ik niet in ieder geval, maar dat het heel veel is daar heb ik zolangzamerhand een vaag vermoeden van. En dat wij als mensen ook altijd meer aankunnen dan we denken, daar ben ik inmiddels wel van overtuigd. De vraag is alleen, durf je het bekende los te laten en de stap in het onbekende te zetten? Vertrouw op je hart en er kan je niets gebeuren! |
Veel liefs, Avelien