| De laatste tijd krijg ik regelmatig de vraag of ik elke week weer weet wat ik wil schrijven, of ik nooit eens geen zin heb of geen inspiratie. Jazeker, ik heb wel eens geen zin en denk dat ik geen inspiratie heb. Maar als ik dan ga zitten, of eigenlijk meestal in de loop van de ochtend al, komt er wel iets. Een woord, een regel uit een liedje, een gevoel... Als ik mezelf de vraag stel wat ik op dat moment te geven heb, wat ik zie dat er nodig is, dan heb ik altijd iets te geven. Dat is een ontdekking waar ik erg blij mee ben, dat ik altijd iets te geven heb. Dat ik daardoor meestal ook weer in mijn kracht kom, dat mijn kracht er naast mijn geworstel altijd ook is.
Ongeveer een jaar geleden vroeg iemand dat een keer aan mij: Wat zie jij dat er nodig is? En die vraag heeft voor mij veel veranderd. Als ik vastzat ging ik mezelf vragen wat ik nodig had, waar ik behoefte aan had. En dat is ook een goede vraag, maar als ik aan het werk ben helpt het me erg om me af te vragen wat ik zie dat er nodig is. Daarmee blijf ik dicht bij mezelf en kan ik toch iets geven. Ik ben me daardoor ook gaan realiseren dat iedereen iets anders ziet, dat iedereen ziet wat hij of zij te geven heeft. Het weerlegt de focus bij mij van wat ik denk dat er zou moeten naar mijn kracht als gever en dat wat ik te geven heb op dat moment. En ik ervaar steeds sterker dat datgene wat ik te geven heb ook hetgene is dat nodig is op dat moment! Als ik zo werk dan is er ook geen twijfel over of ik het wel goed doe, ik spreek echt het beste in mezelf aan, mijn talent. Het hoeft geen nadere uitleg dat dit me ook in 80 tot 90% van de gevallen nog niet lukt, maar vrijdagmiddag tijdens het schrijven van mijn inspiraties maak ik daar over het algemeen wel contact mee en heb ik echt mijn ding te geven. Vandaag heb ik mezelf deze vraag ook gesteld en het antwoord is :"stilte". Ik heb absoluut inspiratie vandaag maar ik heb er nog geen woorden voor. Het is iets nieuws, iets prils, voelt kwetsbaar en is iets dat ik nog even bij me wil dragen zonder er al mee naar buiten te komen. Dat is deze hele week al zo en als ik dat serieus neem voelt dat mooi en krachtig. Ik vraag me soms ook af waarom ik het niet van de daken zou willen schreeuwen, maar daar is het nog te kwetsbaar voor, het mag nog even groeien voor ik ermee de wereld inga. Nu is het nog van mij. Dus toen ik zonet ging zitten vroeg ik me af wat ik zou schrijven als ik geen woorden heb en deze stilte wel wil geven. Ik heb overwogen niet te schrijven, of een ander onderwerp te verzinnen, omdat ik niet wist hoe ik dit kon geven. Nu, een half uur later, na maar gewoon begonnen te zijn met dat wat er bij me opkwam, is dit het resultaat. En dat is weer een overwinning op mezelf. Dit geeft me de hoop dat als je stilstaat je altijd een vorm kunt vinden voor dat wat je te geven hebt, als je maar trouw blijft aan jezelf! |
Veel liefs, xxx Avelien