| De afgelopen week was een week vol spanning en stress. En hoewel ik het zag en het doorhad bleef ik gewoon doorgaan. Werk, afspraken, van hot naar her reizen... Raar is dat toch dat je wel weet dat het tijd is om te stoppen, om tot stilstand te komen, maar dat je dat negeert. Ik wel tenminste. Dat wil zeggen, ik neem wel de symptomen serieus en geef mezelf daarin de aandacht waar ik behoefte aan heb, maar ik wil de oorzaak niet zien, of weten, of voelen ?! Pas als de symptomen zodanig vervelend worden dat ik er niet meer om heen kan dan wil ik wel gaan luisteren en ga ik stilstaan. Dan is alles beter dan de stress waar ik op dat moment in zit.
Wat ik in dit, zich steeds weer herhalende, proces wel ontdek is dat ik de symptomen steeds eerder ga herkennen en ook serieus ga nemen. Het is ook net of ik er niet meer zolang mee door kan gaan om ze te negeren als eerst. Zoals Oprah Winfrey altijd zegt: "Als het de bedoeling is dat je luistert krijg je eerst een druppeltje op je hoofd, dan een grote druppel, dan een regenbui, dan een hagelbui en als je dan nog steeds niet luistert gaat het vanzelf bakstenen regenen". Vroeger wachtte ik inderdaad tot het bakstenen regende als ik iets niet wou horen. Nu lijkt het wel alsof ik dat niet meer kan. Het punt waarop ik doorheb dat het toch echt de bedoeling is dat ik luister komt steeds eerder. En het voordeel daarvan is dat het herstel ook sneller verloopt. Het dieptepunt wordt er niet minder diep door, wel korter. Het blijft elke keer weer zwaar om stil te staan en te luisteren naar iets dat je eigenlijk niet wilt horen. Ook als je wel weet dat dat de enige weg is om weer bij de liefde in jezelf te komen. Gisteren ben ik stil gaan staan en echt gaan luisteren. Het was een kutmoment, en oh wat was de verleiding groot om volledig weg te zinken in zieligheid en zelfmedelijden. Maar dat patroon dat ken ik wel, en dat brengt me alleen maar meer ellende. En dus ben ik opgestaan en ben die dingen gaan doen waar ik echt behoefte aan had. Een vriend bellen, opruimen, een lekkere boterham eten, in mijn dagboek schrijven, in het zonnetje zitten. In beweging komen vanuit mijn verlangen nadat ik eerst de situatie zoals die was had aanvaard. Vanmorgen werd ik wakker en voelde ik me rustiger, liefdevoller. Ik was zachter en zag de wereld en mezelf weer door andere ogen. Ik merkte dat ik mezelf kon vergeven dat ik fouten maak, dat ik niet wil luisteren, teveel hooi op mijn vork neem, andere mensen en mezelf pijn doe. Dat ik niet meer vind dat ik dankbaar zou moeten zijn maar dat ik dankbaar ben voor wie ik ben en voor mijn leven. En ik realiseerde me dat deze vergeving alleen voort kan komen vanuit de aanvaarding, vanuit het stilstaan, vanuit de bereidheid om te luisteren. En bovenal herinnerde ik me mijn leeropbrengst van vorig jaar: Als je kiest voor vergeving, opent je hart zich voor de liefde! |
veel liefs, xxx Avelien
naar boven