| Januari is voor mij bij uitstek de maand van de stilte. Na de drukte van de feestdagen, de natuur die stil is geworden en zeker als er sneeuw ligt, dan hoor je de stilte bijna. En ik heb een behoorlijke haat-liefde verhouding met de stilte. Eigenlijk moet ik altijd min of meer door buitenaf gedwongen worden wil ik mij er aan over kunnen geven. Of aan over willen geven. Ik herinner mij als kind ook niet anders dan dat ik bang was voor de stilte, en in mijn studententijd helemaal. Ik deed alles om te vermijden dat ik alleen thuis was en het stil werd. Want de stilte confronteert me met mezelf. En op dat moment vond ik mezelf geen aangenaam gezelschap.
Dat is inmiddels veranderd. Ik geniet nu juist enorm van alleen zijn, en steeds vaker merk ik dat ik dan ook de muziek uitzet, niet iets ga doen, maar alleen ga zitten en geniet van de stilte. Kijken naar de wolken die voorbij drijven, beetje mijmeren....En in die stilte valt op een gegeven moment al mijn dagelijkse gedoe weg en kom ik tot een eenvoud en helderheid die me het antwoord geeft op de vragen waar ik mee worstel. Of ik krijg opeens een nieuw inzicht, een inspiratie of een nieuw idee. En volgens mij krijg je dat ook pas als je inderdaad de tijd neemt om stil te worden. Dan pas kun je luisteren naar de stem die binnenin je zit, je innerlijk weten, die het inderdaad weet. Die weet wat voor jou waar is, die weet wat voor jou goed is, die weet wat jij nodig hebt, die weet waar jouw kracht zit, die weet! Het verbaast me zelf elke keer weer als het me gebeurt. En zoals ik hierboven al schreef heb ik nog steeds een dwang van buitenaf nodig om stil te worden. Vorige week werd ik bijvoorbeeld ziek en zo letterlijk tot stilstand gedwongen. En in het begin verzet ik me dan hevig, vind ik het doodeng, word ontzettend onrustig, schiet in al mijn oude mechanismes die me afleiden van mezelf, tot ik op een gegeven moment tot overgave kom. En eigenlijk is het niet zo raar dat er eerst zo'n periode van geworstel aan vooraf gaat, want het klinkt allemaal wel heel mooi, die helderheid en dat innerlijke weten, maar ik kan je wel zeggen dat het in eerste instantie vooral doodeng is. Want op dat moment weet je wat voor jou waar is. En zoals Nelson Mandela al zei, we zijn niet het meest bang voor onze zwakte, we zijn het meest bang voor onze kracht. En als je eenmaal weet heeft dat ook consequenties, waar je niet meer onderuit kan, en dat is niet alleen maar leuk. Maar wel hoe ik mijn leven wil leven, in waarheid. Als ik luister naar wat ik weet, en mijn beslissing genomen heb, dan voel ik me bevrijd en komt er ontzettend veel liefde, dankbaarheid en energie vrij. En dat maakt al het geworstel meer dan de moeite waard. Dan weet ik dat ik mijn leven leef. |
Veel liefs, Avelien