| Nou ik wel! Ook wel bekend als het puzzelstukje dat op zijn plek valt, de
plotselinge ingeving, de "aha-erlebnis" en vast nog veel meer van zulke
varianten. Dat moment dat je opeens zomaar vanuit het "niets" snapt waar het om
gaat. Ik ken het, ik heb de laatste tijd een paar van die momenten gehad en ik
blijf het een wonderlijk fenomeen vinden.
Een paar weken geleden toen ik zo enorm liep te worstelen, toen het leek alsof alles vastzat en stilstond, er geen beweging meer mogelijk was toen kon ik me niet voorstellen hoe ik daar weer uit ging komen. Ik wist uit ervaring dat je na het worstelen een tijd krijgt waarin de kwartjes beginnen te vallen, en ik ging proberen dit te forceren, op te roepen. En dat werkt dus niet! Vanuit verzet en doen komen de inzichten niet. Op het moment dat je aanvaard, je overgeeft aan dat wat er is en door de worsteling heengaat, dan komen die ingevingen. En het wonderlijke is dat ze dan zo simpel, zo eenvoudig en zo vanzelfsprekend lijken. En toch kom je daar niet zonder de worsteling, het worstelen hoort erbij. Dit maakt dat het geen loze mooie woorden zijn, dat het geen oppervlakkige kennis is die je via je hoofd op kan nemen. Door het worstelen, door het ervaren en het leven met de vraag en de onzekerheid en de angst maak je je de leeropbrengst eigen. Dit is volgens mij ook het verschil tussen kennis en wijsheid. Wijsheid is ontstaan door ervaring en is een diep innerlijk weten van wat waar is. Iedereen vergaart dus ook zijn eigen wijsheid in zijn eigen tempo. Het leven met een leervraag, wat ik nu sinds twee jaar doe, is hier enorm behulpzaam in. Om telkens voor een periode één vraag, de vraag van je hart/ziel (!) van dat moment, centraal te stellen en te leven met die vraag. Dit druist in tegen onze maatschappij waarbij niet-weten vaak als zwak en een probleem dat opgelost moet worden wordt gezien. Terwijl het stellen van vragen en niet-weten juist het meest vruchtbare gebied is omdat zich daar nieuwe dingen kunnen open-baren. En dit is een proces dat gepaard gaat met worstelen en dat is wat mensen denk ik vaak afschrikt. En inderdaad als ik midden in mijn geworstel zit vraag ik me ook regelmatig af of het dit nou allemaal waard is, en het antwoord is "JA!". De opbrengst is het worstelen absoluut waard. Misschien zoals het kind de pijn van de bevalling waard is. En het mooie is ook nog eens dat als je door je geworstel heen bent en het antwoord op je vraag zich openbaart dat er dan ook nog allemaal andere kadootjes meekomen. Net of je weer helemaal in de stroom zit en er ook op allerlei onbewustere vragen antwoorden komen, net of in de energie van dat moment zich een aantal oude zaken op kunnen lossen, zomaar zonder dat je daar bewust mee bezig bent! Het is dan zeg maar net of het een tijdje kwartjes regent! En zo zwaar als het worstelen is (en blijft!) zo waardevol is het vinden van het antwoord op de vraag die je echt bezig houdt! |
Veel liefs, xxx Avelien