| Afgelopen woensdag had ik een feest, mijn opa en oma waren 60 jaar getrouwd. En hoe bijzonder dat eigenlijk is werd mij in de loop van die dag steeds meer duidelijk. Ook vanuit onze maatschappij gezien wordt dit als iets heel bijzonders gezien; ik kreeg bijzonder verlof, de burgemeester belde en ze kregen zelfs een brief van de koningin om ze te feliciteren! Het feest zelf was op zich niet speciaal, maar de sfeer die er hing wel. Ik ervaarde een soort eerbied en er werden de hele dag herinneringen opgehaald. Dit kwam oa omdat we als familie het "bekende boek" voor ze hadden gemaakt. Elk gezin een paar pagina's om iets terug te geven aan herinneringen en dankbaarheid. En dat blijft leuk, grappig, ontroerend, mooi en waardevol, hoe cliche het ook is.
Het zette me ook aan het denken over familierelaties. De meeste familieleden zie ik hooguit één keer per jaar, en zelfs dat vaak niet. En toch zijn we familie en hebben we iets gemeenschappelijks. Een gedeeld verleden, gedeelde liefde voor opa en oma, gedeelde herinneringen. We zijn geen hechte familie maar er zijn ook geen ruzies of conflicten en het is op zo'n dag leuk om iedereen weer even te zien. Als opa en oma straks overleden zijn, blijft dat dan? Of zijn zij de lijm die ons bij elkaar houdt? Dit is natuurlijk onze eigen keuze, maar ik merk dat ik zelf geen behoefte heb om die mensen echt op te zoeken en het vooral leuk vind om zo'n familiedag te hebben. Groepsfoto, alle kleindochters, alle kleinzonen, foto's die we zogenaamd vooral voor opa en oma maken maar ondertussen zelf ook heel leuk vinden. Het aparte is dat je elkaar heel goed kent en toch ook weer helemaal niet. Je maakt geen deel uit van elkaars dagelijkse leven. Een van mijn nichtjes had daar een heel mooi lied over gemaakt, dat ze opa en oma heel goed kent maar ook zoveel vragen heeft die ze nooit heeft gesteld, dat er zoveel is dat ze zou willen weten, maar hoe en wanneer begin je daar over. Vraag je op een feestdag of aan de telefoon of iemand ook bang is voor de dood? Heel oprecht was dat en zo ontroerend en waar. Relaties zijn een raar fenomeen. Familierelaties, vrienden, collega's, mensen met wie je heel intense emoties doormaakt (bijv. in een therapiegroep), wat maakt dat je een band met elkaar krijgt? Puur het feit dat je iets met elkaar deelt, een gedeelde ervaring? Dat je je aan elkaar relateert? Ik heb vaak niet door hoe waardevol elke relatie is. Ik heb de neiging alleen een paar hele dierbare mensen om me heen als echt waardevol te beschouwen, maar deze week realiseerde ik me dat mijn relatie met mijn familie ook waardevol is, dat zij een stuk van mij vertegenwoordigen dat ik nergens anders vind, en dat ik daar blij mee ben. 60 Jaar, ik kan me er niets bij voorstellen, maar het lijkt me heel bijzonder om zolang je leven samen te delen en dan terug te kunnen kijken op al die gedeelde herinneringen, dat is vast een heel dankbaar gevoel! |
Veel liefs, xxx Avelien