Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik elke keer weer iets weet om over te schrijven. En ja, eigenlijk is dat bijna altijd wel zo. Er is ook altijd wel iets gaande in mijn leven en ik geloof erin dat datgene waar ik mee bezig ben altijd ook een “universele” waarde in zich heeft, dat daar iets in zit waar iedereen op zijn tijd mee bezig is. Vanochtend zat ik te mijmeren over waar het vandaag over gaat, wat mij deze week bezig heeft gehouden en ik kon alleen maar onderwerpen bedenken waar ik al een keer iets over geschreven heb. Ik zit aan het einde van een project met De Levensgenieter en de laatste week ging vooral erg over “opgeven of doorgaan”. Ik heb weer opnieuw ondervonden hoe sterk de kracht is om het op te willen geven als ik bijna aan het einde van een project ben en het resultaat niet is wat ik had ingezet. Terwijl het dus nog niet op zijn einde is! En er dus nog iets kan gebeuren. “It ain’t over till it’s over”, een bekend liedje en één van mijn lijfspreuken. Dit moest ik me vorige week echt weer helemaal opnieuw realiseren en van daaruit al mijn moed en kracht bij elkaar rapen om het dus niet bij voorbaat al op te geven maar het tot het einde toe af te maken en mijn energie erin te blijven steken. Toen ik dat eenmaal besloten had en dat ook ging doen ging het ook weer stromen en kwam er zowaar gister een nieuwe potentiële klant op me af! Het einde van het project is woensdag en dus geen dag eerder! Bij het afronden van zo’n project hoort ook het “dankbaar zijn” voor alles wat je gekregen hebt. Ik heb een dankbaarheidsbrief geschreven en daar voor mezelf dé parel uitgehaald van wat dit project me opgeleverd heeft. En het was tijdens het schrijven van die brief dat ik me realiseerde hoeveel mooie dingen er dit jaar wel gebeurd zijn ipv alleen maar te kijken naar dat wat ik niet bereikt had. Dankbaar zijn wordt wel eens het meest krachtige gebed genoemd dat er is en ik denk dat het in ieder geval een erg vergeten en onderschat gebied is. Ik ben nog steeds (bijna) elke avond dankbaar voor 5 dingen van die dag en vooral als ik een zware dag heb gehad doet dat echt wonderen en ga ik heel anders naar bed. Ik had ook weer iets kunnen schrijven over “hartversterkers” en “goed voor jezelf zorgen” en “vriendschap”, want op het moment dat ik in dat opgeven zat en me echt weer ontzettend down voelde (ik was ongesteld, mijn relatie liep niet lekker, en ik had echt het gevoel dat ik alles wat ik ooit geleerd heb weer kwijt was en weer terug viel naar 10 jaar geleden, ken je dat gevoel, afschuwelijk!) toen merkte ik dat er één ding nu echt anders is, en dat is dat ik goed voor mezelf kan blijven zorgen. Dat de mate van me down en ellendig voelen niet minder wordt, maar dat ik er wel anders mee om ga. Dat ik minder in mijn oordelen schiet, dat ik met een kruik en een dekentje lekker voor de tv Roland Garros ga kijken, dat ik mijn vrienden bel die me steunen en me de moed geven die ik op dat moment niet in mezelf voel, dat ik ’s avonds een eindje ga wandelen ipv al zappend wegkwijnen voor de tv, dat ik voor mezelf blijf koken en dat ik veel ga schrijven in mijn dagboek waardoor het zich minder vastzet en meer door blijft stromen. En daardoor minder lang duurt. Dat is de winst van ouder worden, van jezelf leren kennen en van het leven leren kennen. Zaterdag had ik opeens weer heel sterk het beeld van de seizoenen van het leven en de seizoenen van het hart. Die komen en gaan en vormen samen één geheel. En het heeft geen zin je daar tegen te verzetten, je kunt niet oogsten in de zaaitijd en het wordt vanzelf weer licht als het donker is. Het beste wat je kunt doen is je er aan overgeven en zijn met wat er is. Nou, zo zag mijn week er dus zo ongeveer uit, weinig nieuws, veel herhaling én verdieping en dat is misschien wel de parel in dit alles, dat je het leven niet hoeft op te zoeken maar dat het leven wel naar jou toe komt en zich blijft herhalen tot jij je les hebt geleerd. |
Veel liefs, Avelien