Vorige week was het ineens op. Mijn lijf gaf aan dat het tijd werd voor rust (flinke verkoudheid) en dat was eigenlijk iets wat ik daarvoor ook al wel voelde en waar ik niet naar luisterde. Ik bleef maar doorgaan. En ja, dan gaat je lichaam helpen om het signaal nog duidelijker te maken! En sinds een ruime week ben ik mezelf die rust ook gaan geven. Ik heb tijd en ruimte gecreëerd (door al mijn afspraken af te zeggen) en ik ben me in mezelf aan het terug trekken. Dat is iets waar we nog maar weinig tijd voor nemen. Terwijl het zo helend en verhelderend is om je af en toe echt even helemaal in jezelf en met jezelf terug te trekken. Ik kan ook iedereen een sabbaticalperiode of een retraite aanraden. Of een pelgrimstocht, dat staat nog hoog op mijn verlanglijstje. De tocht naar Santiago de Compostella wordt elk jaar weer door duizenden mensen gelopen. Het is een verschil of je je terugtrekt vanuit pijn en angst en je daarmee voor de buitenwereld, maar ook voor jezelf, afsluit, of dat je een keuze maakt en je uit liefde voor jezelf terug trekt. Dat voel ik deze week ook, net als Adelheid zegt: ”gun je de zon”. Dan is het een periode waarin er zich innerlijk iets kan voltrekken, waarin je nieuwe inzichten krijgt en waarin elke impuls of inmenging van buitenaf gewoon teveel is, hoe mooi en goedbedoeld ook. Ik trok daar net ook een mooie tarotkaart op. In elk proces komt een moment dat je je naar binnen mag keren en je alleen maar hoeft te zijn met wat er is. Dat klinkt simpeler dan het is, af en toe is het een heel geworstel. Maar de momenten dat het lukt is het heerlijk om de eenvoud ervan te voelen en eenvoudig weg te zijn met wat er is. |
Veel liefs, Avelien