| Het thema voor deze week is werken. En toen dat vanochtend bij me opkwam bedacht ik me dat ik deze week op 3 manieren met werken bezig ben geweest, of beter, met drie soorten van werk: 1. Werk als in een baan waar je geld mee verdient 2. Werk als zijnde dat wat je roeping is, dat wat je te doen hebt dit leven 3. Hard werken om vooral alles toch maar goed te doen Laat ik met die laatste beginnen. Ik heb dat al regelmatig van mensen gehoord dat ik voortdurend zo hard aan het werk ben. En dan vraag ik me altijd af wat ik dan doe en hoe anderen dat dan doen. Deze week kreeg ik een massage en daar werd ik me opeens heel erg bewust van wat ik allemaal goed aan het doen was. Ik mocht gewoon lekker ontspannen gaan liggen en hoefde niets. Okee, ik ging meteen (druk) bezig met mijn spieren ontspannen (richt zich bij mij vooral op mijn nek/schouders, mijn kaken, mijn buik en bekken), met rustig ademen, het liefst zo diep mogelijk in mijn buik, met goed voelen wat ze deed en of ik dat prettig vond, met mijn aandacht richten op de plek die zij aanraakte om er zo contact mee te maken, met nadenken over wat ik wil, met.... HO STOP! Ik ben weer aan het doen: ontspannen, niets doen, genieten, ...HO STOP! --> zo gaat dat dus, zo hard ben ik dus aan het werk om een massage te ontvangen en dat goed te doen. Ga maar na hoe dat de hele dag doorgaat. Ik word me er steeds meer van bewust hoe dat bij mij gaat en ik vraag me nog steeds af hoe anderen dat doen. Ik heb deze week zeer regelmatig voor mezelf herhaald dat ik niets hoef. En ik ben mijn hoofd weer aan het loslaten en me minder druk aan het maken of ik het allemaal wel goed doe. Want dat is de angst, dat ik niet goed genoeg ben en het dus niet goed doe. Door dat te aanvaarden schiet ik er niet meer helemaal in en raakt deze angst zijn grip langzaam kwijt. Wat zal ik een energie overhebben als ik dit los kan laten! Wat betreft de eerste vorm van werk, het zoeken van een baan waar ik mijn geld mee verdien, ben ik aan het solliciteren, vacatures aan het nakijken en me aan het orienteren. Een heel proces op zich, maar waar voor mij het hangijzer vooral zit is hoe ik dit combineer met het eigenlijke werk dat ik te doen heb, met mijn roeping, essentie, gave, talent, hart, hoe je het maar noemen wil. Mijn essentie heb ik zelf verwoord als "Levensgenieter" en ik merk dat het essentieel is om vanuit die essentie te blijven leven en geven. Bijvoorbeeld deze inspiraties komen daar uit voort. Maar ook in mijn baan wil ik met deze kwaliteit werken. Mijn droom zoals ik die al ooit eens aan jullie beschreven heb komt daar uit voort. Maar mijn vraag nu is wat mijn stap nu is, hoe ik nu een baan kan vinden waar ik binnenkort mee kan beginnen, mijn geld mee kan verdienen en waarin ik het gevoel heb dat ik leef en vanuit mijn hart kan geven. Ik voel de laatste weken weer steeds sterker dat het voor mij echt funest is om niet te "leven". Om niet JA! te zeggen, om me in te houden, om mijn tijd vol te maken met (leuke) bezigheden. Het gaat niet eens om de vraag van wel of niet gelukkig zijn, het voelt voor mij echt als een kwestie van leven en dood, als ik niet voluit kan leven dan ben ik net zo lief dood (is dat een enge uitspraak?). Ik wil me met hart en ziel ergens in kunnen leven, ik wil uit het leven halen wat erin zit, en ik realiseer me dat ik daarmee de lat erg hoog leg. Te hoog? Ik voel de energie en het vuur en de passie door me heen stromen, en daar wil ik expressie aan geven, vandaaruit wil ik delen, de wereld iets geven. Heel idealistisch maar daarom niet reëel? Als iemand vanuit deze kwaliteit werkt hebben we het over iemands "levenswerk", dat is toch schitterend?! Dat is toch waar werk uiteindelijk voor bedoeld is, om te geven wat jij, en niemand anders op die manier, te geven heeft! Dat is wat je leven waardevol maakt. En hoe afwijkend de eerste vorm van werken die ik beschreven heb in eerste instantie misschien ook klinkt, eigenlijk hoort die hier helemaal bij. Want als je werkt vanuit je essentie, als je geeft wat je te geven hebt, dan leef je en ben je niet meer voortdurend bezig met de angst of je het allemaal wel goed doet. Dan weet je namelijk dat je het goed doet. Dan handel je vanuit je hart en je kracht. En dan kom ik toch weer uit bij een van de mooiste uitspraken van deze tijd, gedaan door Nelson Mandela, we zijn niet bang voor onze zwakte, we zijn het meest bang voor onze kracht, maar we helpen er niemand mee om ons in te houden en kleiner voor te doen dan we zijn, als je jezelf bevrijd van je angst dan bevrijd jouw aanwezigheid anderen, en we zijn allemaal bedoeld om te stralen, we zijn allemaal een kind van God (= liefde, essentie, ziel). Ik wil Leven, en van daaruit wil ik werken. Ik voel in mij een diepgewortelde overtuiging dat dit twee gescheiden en conflicterende delen in mij zijn, en ik ben op onderzoek hoe ik die twee bij elkaar kan brengen want ik geloof erin dat dit kan, ik heb alleen nog niet door hoe! |
Veel liefs, xxx Avelien