Ik woon nu ruim een half jaar in mijn huisje en ben de omgeving nog steeds aan het ontdekken. Zo heb ik sinds een paar weken een parkje hier vlakbij ontdekt. En ik merk dat ik daar een paar keer per week ’s avonds even heen wandel. Dwz in het begin merkte ik dat ik daar steeds weer heen liep en nu ga ik er veel bewuster even heen. En ik heb daar dan een vast plekje. Op een bankje, vlakbij het hertenkamp en met uitzicht op de vijver met een mooie grote fontein. En als ik daar zit dan is het goed. Heel simpel eigenlijk. Ik geniet er ontzettend van om daar even te zitten, naar de geluiden van het water, de vogels (oa eenden en ganzen) te luisteren en af en toe me om te draaien en naar de herten en geiten te kijken. En sinds vorige week helemaal want er zijn twee jonge hertjes geboren. Voor mij is het hebben van zo’n eigen plekje een vorm van mezelf voeden. Het hoort bij de dagelijkse rituelen en ik merk dat het me goed doet om daar herhaling en vaste gewoontes in te hebben. Ik heb nogal de neiging om ’s avonds voor de TV te gaan hangen en er dan ook niet meer voor weg te komen (oh hoe verslavend werkt zo’n toestel!) en dit is eigenlijk een soort vervanging voor die verslaving. Om ca. 21.00 uur zet ik de televisie uit en loop naar mijn bankje. En als ik daar zit kom ik tot rust en ga ik anders weer naar huis, kost het me ook geen moeite meer om te TV uit te laten en bijv. muziek te gaan luisteren of wat in mijn dagboek te schrijven. Ik heb al eerder iets geschreven over het hebben van zulke kleine dagelijkse rituelen en vaste gewoontes (en daar horen vaste eigen plekken ook bij!). Die helpen je juist op de momenten dat je je zwaar voelt en het even niet meer weet om weer bij jezelf en tot rust te komen. Juist dan heb je er behoefte aan en als iets een ritueel is hoef je niet op dat moment nog te gaan bedenken wat je nodig hebt en wat je zou kunnen gaan doen. En het is juist op de momenten dat je niet lekker in je vel zit dat het goed is om jezelf te gaan voeden. Om niet verder weg te zakken in de put en de zwaarte maar om die dingen aan jezelf te geven waarvan je weet dat ze je voeden, dat je daar jezelf mee oplaadt. En voor iedereen zijn dat andere dingen. De één gaat graag klussen, de ander gaat liever wandelen, weer een ander gaat zitten lezen, dat maakt ook niet uit. Het belangrijkste is dat het je helpt om niet op de trein van oordelen, negatieve gedachten en zwaarte te stappen want die brengt je alleen maar verder weg van huis. En je hebt altijd de keuze om weer uit die trein te stappen, ook als je wel opgestapt bent en al een tijdje weer meerijdt. De kunst is om dit steeds eerder te herkennen en dan de moed te hebben om de keuze te maken weer uit te stappen en voor je kracht te kiezen. En daar kunnen vaste rituelen en plekken je enorm bij helpen, die zijn er en bieden op dat moment een belangrijke steun en houvast. Heb jij zo’n eigen plek? Buiten in de natuur, in een kerk, een eigen kamer in huis? Als dat niet zo is kijk dan eens of je die kunt creëren en laat je verrassen en verwonderen door de eenvoud en de kracht ervan! |
Veel liefs, Avelien