| Een paar jaar geleden was dit een grote hit van René Froger, misschien door de herkenbaarheid van de tekst (gecombineerd met een lekker muziekje natuurlijk). Voor mij is het een steeds weer terugkerend thema, een eigen plek. En wat ik me deze week af begon te vragen is wat dat eigenlijk betekent of maakt, zo’n eigen plek.
Heel lang heb ik het gevoel gehad dat er voor mij in deze wereld geen eigen plek was. Toch, of misschien wel juist daardoor, ben ik een meester geworden in het creëren van mijn plek op de plaats waar ik ben. Daarbij denk ik altijd meteen terug aan mijn kleine onoogelijke kamertje in een questhouse in Kathmandu, Nepal. Daar voelde ik dat volgens mij voor het eerst heel sterk. Ik was daar binnen gekomen in een lege, kale betonnen ruimte en na enige tijd had ik het omgetoverd tot een warm, gezellig en knus plekje waar ik graag zat en ook andere mensen die ik uitnodigde verraste met de sfeer. En sindsdien ben ik dat blijven doen, altijd als ik uit logeren ga neem ik een aantal dierbare spulletjes mee en maak ik mij de ruimte die ik heb eigen. Ook qua wonen komt dit me op het moment goed van pas. Ik ben me er inmiddels van bewust dat mijn plek op aarde er wel is, ik weet alleen nog niet waar die is. En vandaaruit is het niet zo verwonderlijk dat ik op reis ben, geen vaste woonplek heb nu maar op weg ben naar mijn plek. Ik voel dit heel sterk zo, maar wat is dat dan, die eigen plek? Want ondertussen leef ik wel, neem ik mijn ruimte in, creëer mijn sfeer op de plek waar ik ben en heb ik in zekere zin mijn plek dus ook al gevonden. "Home is where the heart is" wordt er gezegd. Als dat zo is zou het dus niet uitmaken waar je woont. En voor een deel ervaar ik dat ook zo, kan ik me snel ergens thuis voelen als ik maar thuis ben bij mezelf. Maar ik verlang ook heel sterk naar een vastere en rustigere woonplek en ben er ook van overtuigd dat die gaat komen. Het is volgens mij ook een van de basisbehoeften van de mens, om letterlijk ergens een basisplek te hebben waar je thuis kunt komen. Op dit moment zit ik voor twee maanden in het huis van een vriendin. Een ingericht huis met een hele duidelijke en sterke sfeer van haar. Ik zit hier nu bijna twee weken en in eerste instantie had ik het gevoel dat ik het mijn huis moest gaan maken. Dit frustreerde me want het is hier niet even snel eigen te maken daarvoor is het al te duidelijk ingevuld. Deze week realiseerde ik me dat dat ook eigenlijk helemaal niet hoeft, dat ik hier aan het logeren ben in haar huis en dat dat okee en genoeg is. En meteen viel alle druk en frustratie weg. Dit is wat er is en daarin kan ik weer thuiskomen bij mezelf. En wat betreft mijn verlangen, dat mag er weer helemaal zijn: Ik verlang per 1 maart 2002 naar een eigen plek buiten waar ik met Mickey en Dobber (mijn twee katten) kan wonen zolang als ik dat zelf wil. Als je iets weet, alle tips zijn welkom! |
Veel liefs, xxx Avelien
naar boven