Deze zomer doe ik (op initiatief van iemand uit Groningen) mee aan een “kunstketting”. Dat wil zeggen dat één persoon begonnen is met het schrijven van een gedicht en dat na twee weken persoon 2 het over heeft genomen en zich door iets uit dat gedicht heeft laten inspireren om vervolgens een eigen kunstwerk te maken. Daar had ze ook weer twee weken voor en toen heeft persoon drie haar werk weer gezien en had twee weken om vervolgens zelf iets te maken. Ik heb mijn kunstwerk vorige week laten zien en nu is er dus iemand bezig met het maken van iets waarin ze zich heeft laten inspireren door wat ik gemaakt heb. En wat me hier nou zo in aanspreekt is dat het dus de bedoeling is dat je je laat inspireren door het werk van iemand anders. Het is dus niet de bedoeling dat het een vervolg wordt ofzo, nee, jij ziet wat die ander gemaakt heeft en iets daarin inspireert jou, geeft jou een associatie van waaruit jij zelf met je eigen ding aan de slag gaat. Dat kan een kleur zijn, een woord, de sfeer….. maakt niet uit. In mijn dansen gebruik ik ook vaak de oefening om je door elkaar te laten inspireren. Mijn ervaring is namelijk dat we dat vaak niet doen. Dat we geneigd zijn om ons aan te passen of juist in verzet te gaan (de andere kant van dezelfde medaille), dat we oordelen krijgen over onszelf (ik kan het toch niet zo goed of mooi of…) of over de ander (wat maakt die rare bewegingen, wat danst die sloom,….) en dat we ons op die manier dus afsluiten voor de ander/het andere. Ik merkte dat zelf ook in deze kunstketting. Ik maak niet vaak dingen, dit is dus een onzeker gebied voor mij en meteen zaten al mijn oordelen me weer op mijn nek en kostte het me echt moeite om me te blijven openen en bij mezelf te blijven. Want dat is wat je doet als je je laat inspireren: je opent je voor de impuls van de ander, laat je raken en blijft in contact met jezelf. En als je dat doet ontstaan er echt hele mooie, authentieke en nieuwe dingen en ontmoetingen. Het haalt je uit je eigen gebaande paden en patronen. Wij zijn met z’n allen zo bang dat we niet goed genoeg zijn en die angst vermomd zich in allerlei strategieën om je toch vooral maar niet te hoeven openen voor het onbekende. Terwijl er juist zoveel vreugde in zit om dat wel te doen! Je eigen ritme blijven volgen en je daarin openen voor de wereld om je heen. Ik ben blij dat ik aan deze kunstketting mee heb gewerkt (we exposeren in september in Groningen!) en heb me voorgenomen om me deze zomer te laten inspireren door de ontmoetingen die ik heb. Ik wens ook jullie een inspirerende vakantie toe. Ik ben er weer in week 36! |
Veel liefs, Avelien