| Voelen jullie de herfst ook al weer komen? Deze week had ik een paar keer dat het net was of ik kon voelen dat de herfst zich alvast aankondigde…een fluistering…ik kom eraan! En steeds merkte ik dat ik daar blij van werd. Ik heb iets met de herfst, dat is mijn seizoen, met de herfst voel ik me het meest verwant, in de herfst voel ik me het meeste thuis. De lente daar geniet ik altijd ontzettend van, met alles dat weer tot bloei komt, iedereen die weer naar buiten komt, het ontluiken van de wereld. De zomer vind ik heerlijk met zijn zon, buiten leven. En toch heb ik met de herfst iets speciaals, dat gaat over mij.
Ik heb een aantal jaren geleden een gedicht geschreven dat een soort vergelijking is van mezelf met de herfst. Ik zat op de fiets, het had net heel hard geregend en nu straalde de zon me weer tegemoet, de bontgekleurde blaadjes van de bomen dansten in de wind en opeens had ik een gedicht in mijn hoofd. Het gaat over die vele gezichten van de herfst, en daarmee over de vele gezichten van mij. Ik geniet van die voortdurende afwisseling van zon en regen, ik geniet van de wind die alles wat zijn tijd heeft gehad opruimt, ik geniet van de warmte van de kleuren. Het zijn ook echt mijn kleuren, in kleed me erin en ik omring me ermee oa in mijn huis. Ze geven me een gevoel van warmte, van geborgenheid, van aarde en vuur, van leven. In de herfst ga ik het liefst wandelen in het bos, de bomen, de bladeren, de paddestoelen, de temperatuur nog net lekker om buiten te zijn en daarna naar huis om een grote pan stevige pompoensoep te maken en ’s avonds als het buiten donker geworden is lekker binnen te gaan zitten met kaarsjes aan en een glas lekkere rode wijn of een herfstbok-biertje, hmmm…. Het is ook de tijd van naar binnen keren. De natuur heeft zijn eigen cyclus en ritme, en toen ik een tijdje in een antroposofische instelling werkte heb ik erg genoten van dit ritme dat in de antroposofie een belangrijke plaats inneemt. Zij hebben jaarfeesten en jaartafels waarbij je de seizoenen elk met hun eigen karakter eert en ook naar binnen haalt. Zij stemmen zich af op het specifieke karakter van elk seizoen en brengen dit over op hun eigen leven. Wetende dat het een natuurlijke cyclus waarbij elke periode zijn eigen functie heeft. Hier heb ik toen het een en ander van opgepikt en ik merk dat ik het steeds meer ga waarderen om zelf ook met die seizoenen mee te bewegen. Ik zou het echt jammer vinden om in een klimaat te wonen waar het continu hetzelfde weer is. Het is toch prachtig om te zien hoe de natuur zich in de lente ontluikt, in de zomer tot volle bloei komt, in de herfst men oogst van deze bloei en de natuur opruimt wat over is om vervolgens in de winter tot rust te komen en kracht op te doen voor een nieuwe lente. Ik vind dat echt een wonderlijk mooi gegeven, dat had de beste geleerde niet beter kunnen bedenken. En ook in mijn eigen leven kan ik steeds beter deze periodes ontdekken van ontluiking, bloei, oogst en rust. En heb ik niet meer zo de neiging om ergens anders te willen zijn daar waar ik ben. Als ik in rust ben weet ik dat er ook weer een tijd van bloei komt, als ik oogst weet ik dat ik daarna weer kan rusten , de cyclus staat nooit stil. 21 september is het officiële begin van de herfst, nog twee weken. Langzaamaan afscheid nemen van de zomer, van het buiten leven, van de bloeitijd, en ons opmaken om naar binnen te keren, tijd voor bezinning en wijsheid. Ik verheug me op de herfst, ik verheug me op de stilte en bovenal verheug ik me op het thuiskomen bij mezelf. De herfst, dat ben ik! |
Veel liefs, xxx Avelien