Mijn vakantie heeft vooral in het teken gestaan van loslaten. Loslaten van al mijn gedachtes over hoe mijn leven op dit moment zou moeten zijn, hoe ik zou willen dat het is, en wat ik wel niet allemaal zou moeten doen omdat dat zo goed voor me zou zijn (of omdat het zo hoort enzo!). Ik ben in mijn eentje naar Frankrijk gegaan en ik kwam er eigenlijk al meteen de eerste dag achter dat dat niet was wat ik wou. Ik kan prima alleen zijn en het was een erg leuke camping. Ik was erg moe en ik had bedacht dat ik op deze manier precies kon doen wat ik wou en dat ik zo lekker bij kon komen. Maar toen ik er eenmaal zat voelde ik dat ik het belangrijkste basisgevoel in mezelf had genegeerd, namelijk dat ik helemaal niet alleen wou zijn op dat moment. En daarmee werkte het hele principe van “doen waar ik zin in had” ook niet meer, want de kern van waar ik zin in had was bij vertrouwde mensen zijn en niet alles alleen hoeven te doen (en te kunnen!). Het heeft me uiteindelijk een week worstelen gekost voor ik dit echt toe durfde te geven, mijn “proberen om er iets van te maken” los kon laten en me overgaf aan dat wat er was: mijn behoefte om terug naar Nederland te gaan en bij een vriendin te gaan logeren. En dat heb ik gedaan en voelde op dat moment weer als zo’n bevrijding, het was het keerpunt in mijn geworstel van de laatste maanden. Ik zeg “weer zo’n bevrijding” omdat ik die ervaring vaker heb gehad, en het toch elke keer zo’n moeite kost om op dat punt te komen. Vanaf die terugreis begon ik ook in te zien hoe ik mezelf heel langzaam weer had vastgezet in allerlei “moetens”. Iedereen kent volgens mij wel de vergelijking dat als je een steen in je hand hebt en je draait je handpalm naar beneden dat je dan kracht en moeite moet leveren om je hand dicht te houden zodat de steen niet valt. Maar als je je hand draait kun je je hand heel ontspannen openen en blijft de steen daar rustig liggen. Waarmee ik wil zeggen dat als je in vertrouwen los durft te laten, dat waar je naar verlangt ook naar je toe kan komen, en op wonderbaarlijke wijze ook naar je toe komt. Wij zijn geprogrammeerd dat als we een verlangen uitspreken dat we vervolgens ons best moeten gaan doen om dat te realiseren en dat wij ook moeten weten hoe we dat moeten gaan realiseren. Maar de kunst is juist om los te laten en te vertrouwen, dan kan het universum mee gaan werken om jouw verlangen tot vervulling te brengen. En ja dit betekent soms dat de vorm er heel anders uitziet dan je had gedacht, of dat je er offers voor moet laten die pijnlijk zijn, maar de kern van je verlangen blijft intact en uiteindelijk is dat ook de essentie waar we geen concessies aan kunnen doen als we vanuit ons hart willen leven. Deze vakantie ben ik stapje voor stapje weer begonnen met loslaten van al mijn “moetens” en me over aan het geven aan dat wat er is. Eerst kleine stapjes dus niet een lange strandwandeling maken omdat ik in de buurt ben en nu dus de kans heb maar lekker met een boek op de bank blijven liggen omdat ik daar zin in heb. En dan komen ook vanzelf de grotere stappen: niet heel veel (geforceerde) energie steken in het van de grond krijgen van “De Levensgenieter” omdat ik vind dat dat zolangzamerhand wel eens zou moeten gaan lopen maar meegaan met de stroom en van daaruit handelen. En voor mij op dit moment het belangrijkst: niet blijven hopen dat mijn relatie binnenkort wel zal zijn zoals ik het graag zou willen maar kijken naar wat er nu daadwerkelijk is. Dat is de pijnlijkste van allemaal. Overgave, loslaten en vertrouwen. Die drie dingen liggen heel dicht bij elkaar! |
Veel liefs, Avelien