| Morgen is het zover, dan ga ik terug naar het Noorden. Nog een laatste paar uurtjes in Utrecht. Ik ga terug en ik ga ook vooruit. En dat maakt dat het ook heel vreemd voelt af en toe. Want ik zit straks weer op zeer bekend terrein en toch is de invulling van wat ik daar ga doen nog leeg en zal die zich vullen met nieuwe inhoud. Ik ben ook veranderd en ik zal me dus ook anders verhouden tot de wel bekende plekken en situaties. Ik ben heel benieuwd hoe dit zal zijn.
Maar eigenlijk ben ik daar deze week nog niet zo mee bezig geweest. Deze week stond in het teken van afscheid nemen. Het begon zondag, en elke dag heb ik ergens afscheid genomen (dat krijg je met meerdere werkplekken). En elk afscheid was anders. Soms verdrietig, soms raar, soms overweldigend, soms mooi en soms eng. Maar het overwegende gevoel dat ik erbij had was rust, "het is goed zo", vertrouwen. Ik heb het gevoel dat ik de juiste keuze heb gemaakt en dat ik een aantal belangrijke zaken hier ook al losgelaten had. Ik woon al een tijdje niet meer in een eigen huis, op mijn werk had ik innerlijk al afstand en afscheid genomen en de vrienden die ik hier heb die blijven wel. Wat me wel opviel en weer opnieuw verbaasde is dat in de energie van het afscheid nemen ook dingen meegenomen worden die ik van te voren niet had bedacht of voorzien. Zo is bijvoorbeeld de "vrouwensteungroep" waar ik in zat ook plotseling door een andere reden tot zijn einde gekomen, opeens was het duidelijk dat we (op het hoogtepunt) klaar waren om elkaar los te laten en ieder ons eigen weegs te gaan. En dat vind ik dan zo'n mooi gegeven, dat hangt dan blijkbaar in de lucht en is dan (hoe onverwacht ook) opeens heel duidelijk en helder. En het is ook zo mooi en waardevol om daar ook echt aandacht aan te besteden, om het niet voor vanzelfsprekend te nemen wat je gekregen en gevonden (en gegeven) hebt. Om je dankbaarheid uit te spreken en met elkaar nog een keer echt stil te staan bij de verbinding die er geweest is. Ieder doet dat op zijn eigen wijze, zo was ik deze week bijvoorbeeld erg geroerd door een oudere dame waar ik werkte (=verleden tijd) die zeer gelovig is en mij bij het afscheid uitlegde dat "Adieu" eigenlijk staat voor "Je vous recommander a Dieu" (ik beveel u aan bij God) en mij vervolgens ten afscheid ook "Adieu" zei. Dat raakt me dan echt. In het loslaten is het wel zo dat er ook altijd wel een paar dingen mee worden genomen die je eigenlijk wel bij je zou willen houden. Mijn kontakten met sommige collega's bijvoorbeeld. Natuurlijk kan ik wel kontakt houden, maar juist de vorm van collega zijn voelde prima en dat zal ik zeker missen. De man van de technische dienst bijvoorbeeld die mij elke morgen een kopje thee kwam brengen, de muziek hard aanzette en luid rommelend het lokaal klaar maakte voor het eerstvolgende college. Dat is een soort klein ritueel met z'n tweeën wat er nu niet meer zal zijn. Vanavond nog een laatste etentje, dat we voor de verandering omgedoopt hebben in een "nieuw-begin-etentje" en dan stap ik morgen in de trein. Vijf jaar heb ik hier in Utrecht gewoond en ik heb hier een mooie tijd gehad. Ik ben dankbaar voor de mensen die ik hier heb ontmoet en die een tijdje met me meegereisd zijn, dankbaar voor de dansopleiding die ik hier gedaan heb, dankbaar voor de natuur, het wandelen in de omgeving, het in de trein stappen en snel in Amsterdam of Den Haag zijn, dankbaar voor de werkervaringen die ik hier heb opgedaan en dankbaar voor de afstand van Groningen en thuis die het me heeft opgeleverd en mogelijk maakt om nu terug te gaan naar het Noorden en daar nieuwe stappen te gaan zetten. Eén van de redenen dat ik vijf jaar geleden vertrok was dat ik het gevoel had dat in Groningen blijven zou betekenen dat ik meer van hetzelfde zou gaan doen. Nu ga ik terug en weet ik dat ik er iets nieuws ga doen. En ik ben heel nieuwsgierig wat dat gaat worden! |
Veel liefs, xxx Avelien