| Eigenlijk is met dit stukje, uit het schitterende gedicht "JIJ EN IK", alles samengevat wat ik wil zeggen. Er staat veel in en ik vind het leuk om te vertellen wat ik erin lees.
In de eerste plaats is het voor mij elke keer weer een ontdekking om me er echt van bewust te zijn dat ik daadwerkelijk ruimte inneem op deze aarde. In ieder geval fysiek maar ook energetisch. Fysiek is het een feit en dat heeft me, toen ik dat voor het eerst zo bewust ontdekte, veel rust en ruimte gegeven. Ik had het gevoel dat ik het niet waard was om er te zijn, maar ik ben er, daar hoef ik niets voor te doen, dat is absoluut een feit. En al snel kon ik ook ervaren dat ik ook energetisch mijn ruimte inneem en dat ik zelf kan kiezen hoe ik dat doe. Dat ik mijn ruimte kan vergroten en verkleinen, en dat als ik aan mezelf twijfel dat ik me dan min of meer onzichtbaar probeer te maken: ik ben er niet! Ik heb dat vaak zo gedaan en als ik nu merk dat ik dat doe voel ik ook meteen de pijn daarvan. Ik ben er en mijn bijdrage is waardevol. Roszak heeft het over je ruimte innemen vanuit je authentieke roeping. Dus dat de kern of essentie of hoe je het ook maar noemen wilt van jou de ruimte vult die er is. Dat jij echt aanwezig bent met alles van jou dat er is, dat je "in het moment bent" zoals ze in de new-age wereld zeggen. Dat is iets dat je zelf kunt doen en waarmee jij jouw bijdrage aan de wereld kunt leveren. Jouw aanwezigheid is van wezenlijk belang en alleen jij kunt de ruimte op die authentieke manier invullen. Als je dat niet doet dan wordt die ruimte vaak gevuld met allerlei negatieve gedachten, met ego of door een ander persoon. Je verdwijnt als het ware. Vrouwen denken vaak dat ze het goed doen als ze zichzelf opofferen en wegcijferen voor bijvoorbeeld hun gezin of hun kinderen. Maar volgens mij is dat een van de grootste misverstanden die er is. Het beste leven dat je kunt leven is je authentieke leven waarin je je ruimte inneemt vanuit je essentie. En van daaruit heb je ook ruimte te geven aan anderen om zich te ontwikkelen tot de mensen die ze zijn. Dat vind ik het mooiste aan het gedicht, dat liefhebben o.a. betekent dat je ruimte geeft. Dat je ruimte vrijhoudt en geeft om een ander zijn eigen ding te laten doen, op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. Dat je erop vertrouwt dat die ander ook op zijn eigen manier een persoon is die de mooiste schoonheid en waarde bezit die er bestaat. En dat je iemand de ruimte geeft om zichzelf te zijn/ te worden. Dat is een les die ik aan het leren ben en die steeds meer tot me doordringt. Deze week was ik in eerste instantie erg bezig om zelf mijn ruimte in te nemen, op een krampachtige en vasthoudende manier. Ik had het gevoel te weinig ruimte te hebben en was daar boos over. En toen herinnerde ik me mijn eigen inspiratie van vorige week, over overvloed, en ik herinnerde me dat lief hebben juist ruimte geven is en dat ben ik toen gaan doen. Ik heb eerst mezelf echt ruimte gegeven en vervolgens kon ik ook weer ruimte geven aan de mensen om me heen. En het blijft wonderbaarlijk maar dat opende de poort naar de liefde weer. En uiteindelijk komt het daar toch allemaal op neer, het toelaten van de liefde in mijn leven en mijn keuze om te leven vanuit liefde. |
Veel liefs, xxx Avelien