| Ik wil iets schrijven over de energetische spanningsboog van het creatieve proces, en dan vooral over de fase waar ik me momenteel met het schrijven van mijn inspiraties in bevind. Ik had dit stukje ook "de laatste loodjes", of "het einde is in zicht", of "trouw blijven aan je intentie", of verleidingen kunnen noemen. Want deze uitdrukkingen zijn er niet voor niets, met het einde in zicht is de verleiding groot om op te geven.
Ik heb al eens geschreven dat als je iets wilt bereiken dat dat dan begint, staat en valt met het inzetten van een krachtige intentie. Je stelt jezelf een doel en daar richt je je op. Mijn intentie was om wekelijks een stukje te gaan schrijven over inspiratie. Vervolgens heb ik dat meteen "in de tijd" gezet, om het op die manier ook structuur en meer kracht mee te geven. Ik heb ingezet dat ik dit een jaar lang ga doen, op vrijdagmiddag. Daarmee is het niet meer vrijblijvend en dit helpt om het op momenten dat het zwaar wordt niet op te geven maar door te gaan. En nu ben ik 10 maanden (44 weken) verder en loop ik tegen het fenomeen aan dat er een enorm beroep op me wordt gedaan om ook daadwerkelijk trouw te blijven aan deze intentie. En ben ik erg blij dat ik deze structuur voor mezelf zo duidelijk heb ingezet. Want het is net of op het moment allerlei krachten, zowel van binnen uit mezelf als van buitenaf, samenspannen om me af te houden van het tot het einde toe doorgaan met schrijven van deze inspiraties. Van binnenuit door geen zin te hebben, te denken dat ik geen inspiratie meer heb, stemmetjes die zeggen dat ik zolangzamerhand alles wel gezegd heb, in herhaling val en het niet inspirerend meer is, etc. etc. En van buitenaf door mijn werk waar ik opeens op de vrijdag de hele dag word ingezet, de computer op Rhodos die het niet deed, en allerlei andere activiteiten die op de vrijdag gepland worden. En nu is het dus de grote uitdaging om niet op te geven! Want als ik nu opgeef is mijn doel niet gehaald en zal ik er een enorm rotgevoel van falen aan overhouden, om nog maar te zwijgen over de energie die daar in weg zou lopen en de moeite die het zou kosten om mezelf weer op te peppen voor een nieuw project. En dat is wat er vaak gebeurt volgens mij, dat mensen met het einde in zicht opgeven en zich laten verleiden om iets anders te gaan doen. Waar ik in mijn inspiratie over "Volhouden" ook over schreef, de boot die niet aanlegt aan de kade is niet aangekomen en levert niets op. Ik merk nu hoe makkelijk ik me kan laten verleiden tot het afwijken van mijn eigen pad, onder de noemer van dat het echt niet anders kan. En hoe vaak ik dat ook doe. Want er zouden niet veel mensen raar opkijken als ik die baan op vrijdagmiddag aan zou nemen, en als mijn intentie niet zo sterk zou zijn geweest (en nog steeds is) en ik het niet zo duidelijk in de tijd zou hebben gezet, dan zou ik dat ook vast gedaan hebben. Maar ik merk dat dit voor mij nu echt een uitdaging is om wel trouw te blijven aan mijn weg, aan wat ik heb ingezet, aan mijn talent en wat ik daar mee wil. En dus ga ik door, heb ik mijn vrijdagmiddag vrijgehouden en aanvaard ik mijn innerlijke verleidingsduivels door naar ze te luisteren, ze te gebruiken voor dit stukje (maak van je handicap je kracht!) en me niet van de wijs te laten brengen. Ik ben er nog en jullie hebben nog 8 inspiraties van mij te goed! Tot volgende week! |
Veel liefs, xxx Avelien