Al twee weken lang word ik iedere ochtend flink geconfronteerd met mijn enorme neiging om te doen, of beter nog, om het goed te doen. Ik doe een 21-daagse meditatietraining en bij meditatie gaat het over “niet doen”. Dat is niet hetzelfde als niets doen. Dat is een vergissing die vaak gemaakt wordt. Bij “niet doen” gaat het er om dat je niet bewust en bedacht doet maar dat je laat komen wat er komt zonder sturing. Alleen maar waarnemen en wakker blijven en je overgeven aan het moment. De impulsen om te handelen van binnen uit laten komen, ook als je ze niet begrijpt of ze raar vind of met je hoofd iets anders wil. Het mooie is dat als je jezelf deze ruimte geeft, dat er dan ook inderdaad impulsen komen. We zijn vaak bang of hebben het idee dat als we niet doen dat we dan volledig passief worden, dat we niets meer zullen doen of dat we in ieder geval een stuk minder produktief zullen zijn. En dat is dus niet waar. Als je stopt met doen en je overgeeft aan dat wat er nu is, dan komt er juist een stroom in jezelf op gang die oneindig krachtig en levenslustig is. Of zoals Eckhart Tolle (de schrijver van het bekende boek “De kracht van het Nu”) het zegt: “Mensen zijn geneigd te denken dat als je accepteert wat is, je indut en er nooit iets al veranderen. Het tegendeel is waar: zodra je je verbindt met de realiteit van dit moment, zal de kracht van het leven door je heen stromen. Je bent dan een onbelemmerd kanaal voor de universele levenskracht en zult meer bereiken dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.” Ik ken deze ervaring, weet hoe het voelt en dat het waar is wat hij beschrijft. Wat ik deze twee weken oa tegenkom is dat ik dus ga proberen om niet te doen, en daarmee ben ik al weer aan het doen. Het klinkt zo makkelijk, niet doen, en op het moment dat ik in die stroom zit kan ik me ook niet meer voorstellen dat ik daar ooit weer uit raak, dat ik ooit weer zal gaan forceren. En toch raak ik het elke keer ook weer kwijt en ben ik toch weer bezig met hoe ik zou willen dat het is. En omdat ik die andere ervaring ook ken is het misschien wel des te pijnlijker om me dat weer te realiseren en daar weer zacht in te worden. Mijn eerste neiging is dan om het op te geven en bij de pakken neer te gaan zitten. Laat maar, het lukt me toch nooit. Want als je er niet in zit is het heel makkelijk om in je oordelen en je negatieve spiraal terecht te komen en kun je je weer niet voorstellen dat je daar ooit weer uit komt. De sleutel zit hem niet in opgeven, maar in je overgeven. Je overgeven aan het nu, wat is er nu, hoe voelt je lijf nu, wat doe je nu. Jezelf waarnemen, zonder oordeel of iets te willen veranderen, dat brengt je in het nu. Eén van mijn lessen nu zit erin om te voelen dat je daar dus steeds weer in en uit raakt, als een golfbeweging, dat het geen status quo is. Dat heb ik lange tijd gedacht, dat als je eenmaal verlicht bent en in de stroom zit dat je daar dan ook voor altijd in blijft. Dat is niet waar. Het vraagt elke keer weer de keuze om je over te geven aan het nu. En dus te gaan voelen en ervaren wat er nu echt in mij leeft. En dat is niet altijd wat ik wil dat er is. Ik ben nu bijvoorbeeld die 21 daagse aan het doen en mijn ego vindt dit de ideale gelegenheid om alle oude troep en pijn waar ik nog last van heb en die me tegenhouden om in mijn kracht te gaan staan nu voor eens en voor altijd op te gaan ruimen. Dat zijn delen van mezelf waar mijn ego vanaf wil en nu is er de gelegenheid dus nu moet het ook gebeuren! En dat werkt dus niet. Dat heb ik inmiddels weer aan den lijve ondervonden. Hoge verwachtingen en afwijzen van wat er nu is brengen me alleen maar in mijn drama dat ik een mislukkeling ben en niet in mijn levenskracht. Terwijl de momenten dat ik mezelf niet afwijs, ik geen verwachtingen heb en ik eenvoudigweg aanwezig ben mijn lijf me wel brengt naar de delen die aandacht nodig hebben en ik vanuit liefde mijn pijn tegenkom. En dat is een helende ervaring in plaats van een destructieve. Dat is een integrerende ervaring in plaats van een afwijzende (en daar mee scheidende). Dan ben ik goed zoals ik ben en van daaruit ontstaat een heling en daarmee juist een duurzame verandering. |
Veel liefs, Avelien