| Sinds ik weer in het Noorden woon, en buiten de stad woon, zit ik weer regelmatig langere tijd op de fiets. En dat bevalt me erg goed. Oa omdat ik het lekker vind om te bewegen en in de buitenlucht te zijn, maar vandaag bedacht ik me dat ik er ook zo van geniet omdat ik op de fiets zo heerlijk kan mijmeren, en dagdromen, en nadenken, en waarnemen. Dat herinnerde ik me ook opeens uit de tijd dat ik elke dag naar school fietste.
Ik fiets nu twee keer per dag een half uur en in die tijd komt er echt een scala aan gedachten, overdenkingen, fantasieën en dromen langs. Dat doe ik niet bewust, het is er gewoon. En het is er een geweldige plek en tijd voor. Mijn gedachten gaan de vrije loop, ik laat los wat er langskomt, net of ik het letterlijk aan de wind mee geef en achter me laat en regelmatig kom ik op die manier tot een idee, een creatie of tot inspiratie. Of anders is het in ieder geval een manier om de gebeurtenissen van die dag te verwerken en los te laten. En op die manier blijft het stromen en kom ik niet vast te zitten in een overvol hoofd/lichaam waar nix meer bij lijkt te kunnen. Volgens mij is dat ook één van de redenen dat er wel zoveel mensen "burn-out" zijn. Dat we veel van die "mijmertijd" aan het verliezen zijn doordat alles steeds "efficiënter" aan het worden is. Stonden we eerst te wachten bij het kopieerapparaat, in de keuken ons eten te koken, fietsten we naar ons werk en stonden we te wachten in de rij van de winkel. Tegenwoordig gaat alles efficiënt, printen doe je vanaf je bureau, het eten zet je 3 minuten in de magnetron en het is ook al mogelijk om je boodschappen van de Albert Heijn thuis te laten bezorgen, alles voor uw gemak, maar niet voor je geestelijke gemoedsrust! Voor mij gaat inspiratie in je dagelijkse leven daar ook over, Dat je in je ritme van alle dag tijd en ruimte creëert voor oa dit soort stilte- en mijmermomenten. Je hoeft je niet een jaar lang terug te trekken in een klooster of je baan op te zeggen om jezelf te vinden. Je hoeft niet je hele leven op de kop te zetten en alles anders te gaan doen. Ik ben er van overtuigd dat het juist begint bij het aanvaarden van dat wat er nu is. En dat dat begint met stilworden en waarnemen. Als je tijd en ruimte voor jezelf creëert om stil te worden en te luisteren, dan zul je je authenticiteit (en daarmee jouw inspiratiebron!) vinden. Ik word dus oa stil na een tijdje fietsen. Na alle langskomende gedachten en overdenkingen komt er dan soms opeens zo'n moment dat ik (vanuit het niets) een ingeving krijg of mij iets weer her-inner. Vanmorgen was dat zo. Ik fietste naar mijn werk, het regende en ik had geen zin. En in één moment werd ik terug gebracht naar mijn essentie, naar dat waar het voor mij werkelijk om gaat in het leven, en kon ik al mijn gedoe voor even laten gaan. Als dank hierbij mijn her-innering, verwoord in het thema van een boek dat ik aan het lezen ben: |
Veel liefs, xxx Avelien