| Vorig jaar heb ik een boek gelezen: "Eenvoud in overvloed, rijkdom in eenvoud". En wat ik daar onder andere uit geleerd heb is dat de vreugde en inspiratie inderdaad meestal in de gewone dagelijkse dingen naar voren komt. Voor mij zijn dat bijvoorbeeld de vogels die ik ’s morgens hoor fluiten als ik op de fiets naar mijn werk zit, de vrolijke begroeting door een buschauffeur, een kat die in de zon ligt te soezen, twee meisjes die aan het giechelen zijn, het kopje thee dat Martin van de technische dienst me iedere ochtend als ik op de universiteit binnenloop komt brengen en vandaag was het verse nootmuskaat.
Vanochtend stond ik in de keuken met mevr. Kooistra. Mevrouw Kooistra is vorige maand 90 jaar geworden en woont nog zelfstandig. Binnen loopt ze met een rollator en ze kan zo goed als niets meer zien. Voor de thuiszorg ga ik regelmatig op vrijdag een ochtend naar haar toe en wat ik dan doe is de boodschappen, de post doornemen, beetje opruimen, strijken en andere kleine klusjes. Allemaal niets bijzonders dus. Vanmorgen stonden we dus samen in de keuken, ze maakte haar lievelingseten klaar (doet ze zeker een keer per week). Ovenschotel van aardappelpuree, witlof, ham en kaas. En vooraf een lekker kopje soep met zelfgemaakte gehaktballetjes. Ik mocht de gehaktballetjes voor haar draaien en bij het kruiden vroeg ze of ik er wat nootmuskaat in wou doen. Ik zocht tussen de potjes met kruiden en zag het niet staan, tot mijn oog opeens op de nootmuskaatrasp viel. Vers geraspte nootmuskaat! Dat raakte me. Het raakte me dat ze mij steeds weer weet te verbazen met haar levenslust, de wijze waarop ze nog volop in het leven staat en er van geniet. Ze kan steeds minder, heeft alle reden om gemakzuchtig te worden. Kant en klare maaltijden of ‘Tafeltje dekje’, aardappelpuree uit een pakje, voorgesneden witlof…niemand zou daar vreemd van opkijken. Maar nee, zij blijft trouw aan het zorgen voor zichzelf op de manier die ze gewend is. Ze blijft meedoen op alle tereinen waar ze nog aan mee kan doen. Met sinterklaas maakte ze voor iedereen nog een gedicht bij een zelf uitgezocht kadootje, iedereen die jarig is krijgt een kaartje of telefoontje. Ze kan zelf de cijfers op het toestel niet meer zien dus ik draai het nummer als ik er ben. Alle acceptgiro’s ondertekent ze nog zelf op de tast nadat ik ze eerst ingevuld heb en als het weer het even toelaat gaat ze in de rolstoel mee boodschappen doen. Dit alles ging door me heen toen ik verse nootmuskaat boven haar gehakt raspte. En ik bedankte haar, ik heb haar verteld dat ik zo blij van haar word, dat ze me inspireert, en dat ik bijna altijd met meer energie bij haar vandaan kom dan dat ik heen ging. Ze reageerde verbaasd, dacht dat ik een grapje maakte, wist niet waar ik het over had. Voor haar is het zo vanzelfsprekend om alles uit het leven te halen wat erin zit dat ze niet begreep wat ik bedoelde. "Ik doe toch niets bijzonders", nee mevrouw Kooistra, u doet niets bijzonders, het zijn juist de eenvoudige dingen die het leven zo bijzonder maken. Bedankt! |
veel liefs, xxx Avelien
naar boven