Het is weer koud en nat in het land en het is weer vroeg donker. Omstandigheden waarbij het heerlijk is om lekker naar binnen te gaan, warm bij de kachel, kop chocolademelk erbij en een lekker boek om te lezen. Mijn verleiding is om van daaruit ook niet meer in actie te komen en lekker op de bank te blijven zitten. Inertie heet dat. Vanuit rust ook in de rust blijven steken. En dat terwijl het uiteindelijk zo lekker is als ik mezelf wel even bij de kladden grijp en mezelf buiten neer zet voor een wandeling. Gewoon elke dag een half uur tot uur lopen. Ik las gister in de Happinez dat uit onderzoek is gebleken dat mensen met een ernstige depressie sneller en meer baat hebben bij elke dag intensief bewegen dan bij anti-depressiva. Zij voelen zich beter en er zijn geen vervelende bijwerkingen. Dat is toch geweldig! Dat alles wat je nodig hebt in je lijf aanwezig is en dat je daar dus elk moment gebruik van kunt maken. Ik blijf dat sowieso een geweldig iets vinden, dat je lijf zoveel informatie opslaat en zo’n zelfherstellend vermogen heeft. En dat het zo waardevol is om goed naar je lichaam te leren luisteren. Je lijf heeft de informatie die je nodig hebt over hoe je je voelt, hoe het met je is, wie jij bent. En toch is het zo vaak zo moeilijk om daar naar te luisteren. Ik had het er met een vriendin over en we herkenden allebei dat we dan wel een signaal van ons lijf opvangen, bijvoorbeeld buikpijn, en dat we dan vervolgens gaan lopen beredeneren (met ons hoofd dus weer) waar dat gevoel vandaan zou kunnen komen en wat er aan de hand is. Maar dat werkt niet. Het enige dat werkt is dat je dan ook echt gaat voelen. Dat je je aandacht naar die pijnlijke plek brengt en gaat voelen wat daar zit. Zonder het te willen begrijpen. Als je dat doet voel je wel wat er is, je lichaam weet het. Om meer in contact met je lichaam te komen is bewegen de manier. Dan ga je je lijf voelen, dan ga je voelen waar de spanning opgeslagen zit, dan ga je de pijn voelen. Die pijn is voor veel mensen een reden om dan weer te stoppen omdat het niet goed zou zijn. Maar die pijn geeft je juist de informatie die je nodig hebt en geeft aan waar de blokkades zitten. En door middel van bewegen kun je dus voelen waar die plekken zitten én je kunt er expressie aan geven. Dat vind ik zo heerlijk aan dansen, dat ik dan mijn lijf ga voelen en de delen die aandacht vragen in beweging kan brengen. Waardoor er ook beweging ontstaat. Letterlijk en figuurlijk. Er komt weer ruimte in mezelf, in mijn lijf en in mijn gevoel. En naast het dansen wandel ik dus graag. In de buitenlucht, er even helemaal uit, het liefst alleen en in stilte. En juist op de momenten dat ik vast lijk te zitten (op de bank), weet ik dat ik mezelf er een groot plezier mee doen als ik een eind ga wandelen. Al voel ik dat op dat moment niet zo. De zon begint hier langzaam in mijn huisje naar binnen te schijnen en ik heb mezelf een lekkere wandeling op één van mijn favoriete plekjes beloofd! Tot de volgende keer, |
Veel liefs, Avelien