Ja lieve mensen, het is al weer de laatste keer van dit jaar. En ik wil jullie bedanken voor het ontvangen, het lezen en de reacties die jullie me gegeven hebben. Ik raak jullie en jullie raken mij, mooier kan het toch niet zijn! Ik ben dankbaar dat ik dit jaar weer om de week geschreven heb, er elke keer weer iets op papier verscheen. Soms was het me heel duidelijk waar het over ging. En soms wist ik het pas als ik de computer aanzette en de titel typte. Maar elke keer kwam er iets. En nu op dit moment weet ik het even niet meer. Ik weet niet of dit echt de laatste keer is, of dat ik volgend jaar weer doorga. En zo ja, in welke vorm en hoe dan? En ik heb besloten dat ook maar gewoon even open te laten. Ik wou het van mezelf weten deze laatste keer zodat ik jullie kon vertellen wat er nu gaat gebeuren. Maar ik weet het nog niet. Ik weet alleen dat dit de laatste keer van dit jaar is en dat ik dat nu af ga sluiten. Spannend is dat om het open te laten en niet te weten wat er nu komt. Het mooie van niet weten is dat er dan ook echt iets nieuws kan ontstaan, iets wat je nu ook nog niet kan weten. Alle stemmetjes in mij beginnen nu door elkaar te roepen, dat ik er maar beter mee kan stoppen, dat ik wel eens uitgeschreven ben, en dat ik juist door moet gaan, dat dat om allerlei redenen heel erg goed is om te doen……etc etc. En daar ga ik nu dus niet naar luisteren. Ik hoor ze en ik besluit om het nu open te laten. Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een heel mooi begin van 2005 (een goed begin is meer dan het halve werk!). Nogmaals dank voor jullie bijdrage aan het vertellen van mijn verhaal en dank voor de ontroerende en openhartige reacties die ik van jullie terugkrijg! |
Veel liefs, Avelien