| De zon schijnt en het is fantastisch mooi weer. En ik heb zin om te spelen, te genieten, leuke dingen te doen. Ik merk dat ik het gevoel heb dat ik moet schrijven over zware en serieuze dingen. Ik ben deze week weer van woonplek veranderd. En ja, dat is zwaar. Ik zit in een sollicitatieprocedure en heb het al enige tijd niet zo naar mijn zin op mijn werk, en ja, dat is ook zwaar. Ik heb nu niet een plek om te wonen die ik wil,ik moet mijn katten bij mijn ouders laten terwijl ik had gehoopt ze nu mee te kunnen nemen, ik ben afhankelijk van een aantal mensen voor wat betreft mijn opslag van mijn spullen, het zorgen voor mijn katten, een officieel inschrijfadres, en ja, dat is allemaal zwaar! Maar wat vooral zwaar is, dat ik het gevoel heb dat ik daar goed mee om moet gaan. En vandaag heb ik zin om me daar niet mee bezig te houden en te genieten van het mooie weer, van het feit dat ik een weekendje weg ga, van het lezen van een lekker boek en niet zo hard te werken om mijn leven op orde te krijgen.
Deze week realiseerde ik me dat ik geloof in geluk en succes, dat ik geloof dat dat er voor iedereen is maar dat ik er (onbewust) ook van overtuigd was dat je daar wel heel hard voor moet werken, dat je dat niet zomaar krijgt. En dat doe ik veel, hard werken, vechten, me bewijzen dat ik het allemaal wel red, en dat ben ik zo ontzettend zat! Ik ben goed zoals ik ben en hoef niet continue te bewijzen dat ik voor mezelf kan zorgen al bewandel ik niet de geijkte paden. Ik ben moe en ben het vechten zat. Vechten tegen mezelf, tegen mijn eigen demonen en draken want stel je toch eens voor dat ik niet waar maak wat ik zeg, dat men erachter komt dat ik naast energiek en krachtig en levenslustig en lief ook gemakzuchtig en lui en arrogant en een kreng ben. Dat ik graag gelijk wil hebben, dat ik snel mijn oordeel klaar heb over iemand, dat ik moeilijk mijn fouten toegeef, ojee, wat zou er dan wel niet gebeuren!!! Ik ben wie ik ben. Wat besteden we met zijn allen toch veel tijd en energie aan het vasthouden van onze overlevingsmechanismen, het omhoog houden van onze veilige muren, en wat zou het bevrijdend zijn om die muren neer te laten, te laten zien wie je bent en te gaan leven in plaats van overleven. Ik verlang daarnaar, ik verlang ernaar om mezelf en anderen te aanvaarden zoals we zijn. Misschien is dat mijn les wel in al deze woelige tijden, dat ik mezelf ga aanvaarden zoals ik ben en mijn verzet loslaat en me overgeef aan de stroom van het leven. Want in alle zwaarte zijn er ook zoveel tekenen van hoop en liefde en vertrouwen. Ik heb geen huis maar het huis van een vriend van mij staat wel "toevallig" leeg, en ik heb zijn mobiele telefoon gekregen zodat ik bereikbaar ben en op de dag dat ik behoefte heb aan plezier schijnt de zon, overvloedig en warm en geniet ik van mijn vrije ochtend in het heerlijke huis van mijn ouders waar ik "toevallig" ben omdat een vriendin van mij vandaag jarig is. Donker en licht, zwaarte en plezier, draken en kwaliteiten, het hoort er allemaal bij, go with the flow en zoals de Dire Straits ooit zongen: |
Veel liefs, xxx Avelien